Irrealis

Wie weet is er een dag geweest
waarop ik blindelings uit knekels
de jouwe zocht, je bouw herstelde
en je zonder hulp of voorbeeld
gestalte gaf.

Ik hielp je rustig op te staan,
je vond opnieuw je evenwicht,
je bloed hernam zijn oude loop
en ook op cellulair niveau
verdween de kou.

Een zachte gloed bescheen je huid,
er kwam beweging in je mond,
je ogen keken wazig rond,
als donker water viel je haar
langs je gezicht.

Zo stond je daar, zo onbevlekt,
je schaamte met de hand bedekt,
je linker been was licht geknikt,
als Eva op het zijpaneel
van Het Lam Gods.

Vervolgens nam ik van de stoel
je kleren op. Je trok ze aan:
je ondergoed, de vale broek
en schipperstrui. Er was in feite
niets veranderd.

We konden zo weer verder gaan,
geliefden in de grote stad:
het blauwe theehuis en het park,
de dierentuin, de bioscoop
en het café.

Sterren, maan en straatlantaarns
beschenen ons op weg naar huis.
Ik vroeg of je gelukkig was.
Je sloeg je ogen neer en zei:
‘Het is voorbij.’

* * *

De wens om zelf een ideale vrouw (of ideaal meisje) te kunnen maken is een hardnekkige mannenfantasie, afkomstig uit een donker woud van angsten en frustraties. Dit verlangen kreeg zijn klassieke vertaling in de mythe van Pygmalion en Galatea die doorklinkt in het werk van Morton Bartlett en Claude Mulot.

Morton Bartlett was een fotograaf en grafisch vormgever, die woonde en werkte in Boston. Hij werd op zijn achtste jaar wees, waarna een welgesteld echtpaar hem adopteerde. Pas na zijn dood kreeg Bartlett bekendheid als maker van vijftien levensechte, gipsen poppen, waarvoor hij zelf de kleding maakte en die hij in verschillende poses fotografeerde. De poppen, twaalf meisjes en drie jongens, zijn ruwweg tussen de tien en achttien jaar oud, half zo groot als in werkelijkheid, en anatomisch tot in de perfectie gedetailleerd. Hoewel Bartlett hen – op één uitzondering na – steeds met kleren aan heeft afgebeeld, hebben zijn portretten een erotische lading, vergelijkbaar met de door Lewis Caroll gemaakte foto’s van Alice Liddell.

Claude Mulot was een Franse schrijver en regisseur van komedies, horror- en pornofilms. Hij leerde het vak van Christian-Jaque en Claude Chabrol en leverde kwantitatief én kwalitatief een grote bijdrage aan de bloeitijd de Franse erotische film. In zijn laatste pornofilm, La Femme objet uit 1980, kritiseert hij de voorgeschreven clichés van het genre. Nicolas, een schrijver van sciencefictionverhalen, fabriceert zelf een robot-vrouw als object voor zijn tomeloze, seksuele driften. De robot (gespeeld door Marilyn Jess) keert zich tegen haar maker en weet de rollen tenslotte volledig om te draaien. In de film figureert een speelgoedmodel van R2D2, de robot uit de film Star Wars, dat zich na de grand finale van Nicolas’ bureau in de diepte stort.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: