Trouw

Dat de trouw aan zichzelf zich uit
als de ontrouw aan anderen –
hoe kan men dat veranderen?
Sluit eerlijkheid de vriendschap uit?
Moet men één van beide missen?
Zijn het de mitsen en de maren,
de ontzielde compromissen,
die verbondenheid verklaren?
Is trouw tenslotte toch een mouw
die men elkaar aan moet passen
(als waren wij elkanders jassen:
‘Ik ben jouw jas, wil mij dragen,
liefste, tot ik ben versleten’)?

* * *

Dat men door trouw te zijn aan zichzelf goed en zelfs gelukkig kan leven is een van de hardste doctrines uit het Rode Boekje van de individualisering. Maar de ideologisering van zichzelf leidt onvermijdelijk tot de idealisering van zichzelf, waarbij de duistere eigenschappen worden weggemoffeld. In de woorden van Büchner’s Woyzeck: ‘Ieder mens is een afgrond. Je wordt er duizelig van als je erin kijkt.’ Of in de woorden van de journalist en muziek- en tv-recensent Marc Mijlemans: ‘De mens is een duister, doodlopend straatje waarin, tegen muren aangedrukt, vele gangsters schuilen. Naaldhakken tikken iets van Jesus and Mary Chain op de kasseien. Straatlampen branden met de kracht van tbc-patiëntjes.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: